tuvçe etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
tuvçe etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

Ekim 17, 2010

25

Günler geceler geçti gitti. Gözlerimizin asılı kaldığı tarihlerden bu güne çok yol geldik. Biraz durulduk sanırım ve korkularımız kadar asiliğimiz de törpü yedi. Az görüşüyor, az film izliyor, az laflıyoruz. İşinde gücünde insanlarmışız gibi..
Sanki bir işi evladıymışcasına sahiplenmiş gibi. Oysa özgür kalabilsek, aklımızda gitmek fikri, geri dönmek?

Az yazıyorum, az yazıyor. Artık yok evet. Anlamlandıramadığım bir özlem duygusu. Neye olduğunu bilmiyoruz.Yatakta cebelitarıktayım ve ekim ayında su sıcak olmalı Hayıtbükü'nde. Gündelik kıyafetlerle sırt çantası özgürlüğü, tuzlu su kaşıntısı yok artık. Ve elzem değil o gereken şeyler.

Kitap okuyorum yazmıyorum mesela. Görüyorum, rahatsız oluyorum yine de susuyorum artık. İki hece susup geliyorum, konuşmuyor ve anlatmıyorum. İstanbul'un ezici hükümranlığında, kendimi kış gelmeden onarılması gerekli duvarlar gibi akıtıyorum. Gözlerim akıyor, çok yağmur yağıyor ve nemleniyor odam. Omuzlarımız mercan değil küf kokuyor artık. Ne yazık, son naftalin kokusu dedemle birlikte gitti. Olsun demek de yok artık. Çocuk..

Naifliğinden sual olunmaz, gülümseyerek susuyorsun. Susuyoruz, içiyoruz, yeniden..

Şarap susuzluğunda bir sabah çatlıyor dudaklarım. Kış geliyor ve battaniye yetmiyor artık. Yaşlanıyorum sanıyorum. 15-16 yaşlar kadar hatırlıyorum,
düşünüyorum o zamanların 20'li yaşlar merakına şaşıyorum.
Gözüm dalıyor sonra, annem öpüyor, babam gidiyor, kardeşim suskun.
Zor artık sevgileri yaşatmak.
Anlıyorum, yitiyor değil mi masumiyetimiz?
Farkındayım, hadi..

Dikişlerin tutmadığı yerlerde yaşıyoruz artık. Tüm balkonlar havadar değil ve naylon artık heves. Uyku yırtığında, karın ağrısı. Dimağında uygunsuzluğun, el pençe yine..
ah olmuyor metazori.

Evet, tekrarlıyor yaşlarım kendini.
Ama bir yaşı doldurmanın ötesine gittim ben dün.



17.10.2010 saat: 03:47

Aralık 25, 2009

Ben bir kuş idim.

Okul bitince içine düştüğümüz derin ve enlemesine boşlukta geldiğimiz nokta o kadar bezdirici ve akıllara zarar ki. Bakın aynı dönem mezunu canciğer arkadaşım ne diyor:

-ben evlenmek istiyorum abi vazgeçtim kendimden
çoluguma çocuguma bakarım
saldım haberi
buldugunuz ilk adayla da evleniyorum
bu da böyle biline
yani beynimin
düşünme diliminin
bu şekilde düşünen kısmının yüzdesi
giderek artıyor
kendimden geçtim çocuguma kocama bakıyım
lanet olsun
verin o başörtüsünü bana
onu takıcam.

Şimdi bunun üzerine, yine derin ve enlemesine sosyolojik çıkarım yapabilirim. Lakin ne halim ne de uygun cümlelerim mevcut yanımda. O halde yorumsuzum.

Kasım 18, 2009

I will sing u a song

Merhaba,
kafamda filler ..

bok gibi istanbul günlerinden birinde,
Caanım dostum doğdu bugün.
yürüdü, koştu, incindi, güldü, sevdi.
sonra geldik.
öptüm, sarıldım..
dudaklarını büzdü.. gülümsedi.

iyi ki doğdu, iyi ki!

Kasım 18, 2008

tuvçe..



hiç bir önemi yoktur gözümde doğum günlerinin ya..
O' nun da öyledir bilirim.


sadece sırtımı yaslamadım ben ona..
içkimi, sırrımı, kahkahamı, dahası ömrümün en güzel günlerini paylaştım.
lanetli kedilerle, sabahın köründe ağladım. şişelere düştü dileklerimiz.
denizi, doğumu, ölümü paylaştım.

hani azıcık üzülse, içiniz kıyılan insanlar vardır ya.
işte benim için o değerde biri doğdu bugün.