başlarken etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
başlarken etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

Ekim 16, 2009

Doğum günü


iyi ki büyüdüm..
güzel günler görmek ümidiyle.

Haziran 13, 2009

ne? ne? ne?

zaman hata versin,
ve sıçrasın ileriye.

sizi bilmem ama
şu sıralar dünyanın en mutlu kızı benim,)

Ocak 13, 2009

kutu


beyin yanıltır insanı;
öyle ki aklınızın size oynadığı, bir dizi oyundan başka bir şey değildir olan biten.

yarattıklarınız hayallerinizle sınırlıysa;

her oturduğunuz bar sandalyesi, geçtiğiniz sokak, her beklediğiniz kaldırım
henüz kimselerin oturmadığı, geçmediği, basmadığı noktalar kümesiyle doludur.

sonra bir ''aralık'' vakti,
ayaklarınız sizi bilmediğiniz yerlere sürüklerse
Elleriniz aralıklara girmeye ürker.
tüm temaşa etrafınızı süsler
işte ne yapacağınızı kestiremediğiniz
o vakit;

''eşdeğeriyle yan yana yürürken
cehennem sokağında birey olmak..''
..
''bir'' iken birey, bireyken üvey,
sonra uyumakla ayılmak arası bir sabah.
gözümü açmamla birlikte
mudil olan her olguya neşrediyor yüzün
bir yerlerde, tüm kötü fikirleri beyaza boyamak gibisin.
yer yok şakaklarımda karmaşaya.

..
giysiler, sadece kusur örtmez.
dilin söyle(ye)mediğini, kapatmak ister ama çoklukla beceremez.
ten, insanı örtendir
ve giysiler
çokluk dikkat dağıtırlar,
sonra bir gece yarısı gerçeği sabotajdan hesaplaşmalar boyu açığa alınırlar.

ve..


''ve en inceldikten sonra

ilkel sözcüklerle konuşmak seninle.''

..

varılacak yerlere giden yollarda,
zaman, gökyüzüne baktıkça neşreder kol saatime.
nevadır yıldız, sesi soluğu kalmayan oda camları için.
cam;

''saat beş nalburları pencerelerden
madeni paralar gösteriyorlar
yalnızlığı soruyorlar,
yalnızlık, bir ovanın düz oluşu gibi bir şey.''

beyin, avutur insanı.

Aralık 31, 2008

2009
kanayan tüm ülke insanlarına
barış, umut ve mutluluk
getirsin.


kendi adıma sadece huzur bekliyorum.
seda zengin

Ocak 11, 2008

çaydanlık


bugün burada ne için toplanıp da koltukta birşeyler zırvalama derdindeyim bilmiyorum.
bir garip duygu karmaşasındayım; ellerim buz ve en çok içinde uyuyabileceğim alelade bir akşamın odaya sinen ışık kırıntıları güneşten kalan. dünden kalma bir gülümseme yanakları coşturan ve koşarak gidiyorum ki mutfağa çaydanlık yanmak üzere, şaşıyorum kendime, dalgınlığıma. neyseki hala koku alabiliyorum tam anlamıyla burada olamasam da.
bir gün yolda yürüyordum, verdiğim kararların üzerinden geçerek tek tek...değişen benmişim diye düşünürken anladım ki esasen tüm gerçekliğiyle bir hayatı yaşamak için dönüşen şeylerdenmişim. neresindeydim ve karşıma çıkanlar da neyin nesiydi? otobüsün birinde, elinde sıkı sıkıya tuttuğu poşete ve yüzüne oturan çizgiler birşeylerin iadesi birine baktım uzun uzadıya. kimbilir neyin derdine düşmüştü. ne kadar da çok anlam yüklüyordum herşeye. gereksizdi bir aşkı dolu dolu yaşamak, ne demiştim bi tarihte oysa ki taraflar eşit her tükenişin eşiğinde. ve tükenişler en çok ses sistemi dandik bir eski televizyonun zap yaparken insanı koltukta hoplatması kadar ani olmasa.
sanırım bugünü de bitirdim. ve sadece düşündüm, bakkaldan ekmek almak harici bi eylemde bulunmayarak. ellerim hala buz.