ölümler etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
ölümler etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

Mart 04, 2010

ağır gelen.

Çok üzdüm, biliyorum.
ardımda kaldı her bişey.
ne hissettiysem anlık, ne yaşadıysam eksildi gitti.
ne haldeyiz?
-aylar önce bir gün-
uyandığında ben yoktum, artık hiç olmayacaktım da..
vertigo.

şimdi tüm kötü rüyaların benim olsun isterim,
özlem çekene kılavuzum var benim.
zamanın önünde bir yerde,
uzağımda ama mutlu,
sustukların bana emanet.
sen artık huzurlu ol..

Ocak 06, 2010

The Last Sleep


Şu sıralar sık duyduğum ölüm haberlerinden bir hayli sıkılmış olmam..
Tekrarlandıkça damağımda giderek azalan bir acı hissiyat ve anlamsız duygusal-mallık sendromu. Artık ne hissedeceğini kestirememenin dengesizliği.
..
Neyse bu postun esas sebebi
içinde her hissiyatı barındıran,
her dinlediğimde enteresan rüyalara daldıran sesiyle
Lhasa De Sela' nın vefat edişi.
İsterim ki diğer sevdiklerim gibi güzel uyusun; Savaşsız ve Huzurlu.


(Bu arada kendiyle tanışmama vesile olan arkadaşıma da teşekkürü borç bilirim)


Foto: Lhasa

Aralık 22, 2009

first day of sun

..
Gözyaşı, tüketilmedikçe acı veren bir meret.
Ölüm en mühim sebebi. Başka türlüsü manasız.
..
Büyütüp dert edindiğin şeyler ya unutulmaz sandığın acıların.
yüzleştiğin ilk ölümle beraber nereye giderler?
..
Böyle günlerde zaman, istenmeyen misafir gibi oturur salonun bir köşesine.
Ben yine de,
elimi sırtına koydum.
o sırada mezarlıkta, bir kuş..

Nisan 05, 2009

aynı kara..



şimdi herkesin sonsuzdan geriye saydığı bir yerde
tek olduğunu iddia eden adamlar geçiyor yanımdan.

bilmiyorlar..

-kısa bir süre öncesinde-

tüm illegal yollarıyla bir şehir yıkılıyor arkamda.
önüm deniz, önüm falez, önüm yar.

kokusu geliyor burnuma dokunduğum herşeyin.
sonra sular çok çabuk akıyor..
ve çabuk silinmekte sureti hissiyat dediğinin, sakil.

-sonrasında-
önüm, arkam, solum, solum?
yanaklarım yanıyor ve geri bakamıyorum.

herhangi bir film castında akıyor yüzün,
henüz biterken salonu terk ediyorum.
çabuk siliyorum artık.

sarılmayı bıraktığım yalanlar bir yitik arazi.
para etmiyor günlerinin hiçbiri.

sorgu sual yok.
dikkat ettin mi?

sonraları bir perşembe, öğle sonrası
şehir sessiz,
akşam geliyor, sakin..

ve
henüz minibüs durağında ellerimin yaşlandığını farkederken ben..
vücudum yeknesak çalışır,
gözlerim aynı..
saçlarım hala uzun ama.

bir perşembe
senin yalnız uyandığın bi sabahın öğleden sonrasında
karşılaşırız umulmadık..

göreceğim son perşembe
bir' i geçer yanımdan.


sonra,
biri kaybolur.

biri düşer.
biri unutulur.

Mart 17, 2009


burning every bridge that I cross
to find some beautiful place to get lost..
hı-hım.

Mart 08, 2009

losing the star without a sky..




we have filled the worlds without subjects, which we dream of together..

Kasım 02, 2008

velhasılıkelam..


can sıkıntısı ne fenaymış.
sabah ezanıyla beraber kedilerle yürürken.

çiftçi arabası toros' tur, kremdir rengi, köyler uzak ve sessizdir.
otostop gece çekilir, ama dostun 3. süne ihtiyaç duyulur.
eksiklik vazgeçirir.


kayan yıldız mı yoksa uzay mekiği mi?
bilemedim.
sonunda var gücümle candan öte birine teslim ettim.

canı acıdı, aynı cümleleri düşündük ve acı acı gülümsedik.

çalıntı viski şişeleri..

karamel tadı.

ağdalı günler boyu geçmiyor burada sessizlik.
...
kıramıyorum, üzgünüm.
yapamıyorum, kızgınım.
....
inan,
bir önemi vardı elbet.

ağır ama tok tadın.
gözgöze geldikçe yutkunamadım.
an birdi ve geçti.
inan, sonrasının bir önemi yok.

Ağustos 03, 2008

the sheltering sky


-Yolunuzu mu kaybettiniz?
-Evet.
-Ne zaman ölüceğimizi bilemediğimiz için hayat hiç bitmeyecekmiş gibi gelir. Ama hiç bir şey çok tekrarlamaz kendini. Aslında çok az tekrarlar. Çocukluğunuzun bir öğleden sonrasını öyle ki hayatınızı onsuz düşünemediğiniz sizi derinden etkilemiş bir öğleden sonrayı daha kaç kez anımsayabilirsiniz ki. Belki dört beş kez daha..Belki o kadar bile değil. Dolunayın çıkışını daha kaç kez izleyebileceksiniz? Belki yirmi.. Ama yine de her şey sonsuzmuş gibi gelir.


diyalog ve resim ''Çölde Çay'' dan..

Mart 08, 2008

denize döktük


büyük bir salonun en köhne köşesi, bir başka yolsuzluk konulu haber, ellerime kimyasal boyalar.
ayrıntısına takılıp kaldığım gereksiz haberler.

benzin istasyonu tuvaletleri..
kendi halinde bir woswosun gökova semalarını avuçlarımıza bahşetmesi. ve bunu yaparken de amortisörlerini sakar geçidine feda etmesi..en güzeli böyle kötü anların bir dostun da dediği gibi daha bi kaynaştırması kişileri, ilişkileri..
gecenin bir yarısı Gökova' yı naralarla inletmek. ölümler savurmak havaya ve bir faşistin tüm kendini bilmez tümcelerini meşru sayıp denize zahmet bize eziyet.. koşar adım uzaklaştığımız yerler bize yabancı.
tahammül sınırlarının gitgide zorlanması. beraber yaşadığımız her olayın sakinlik kavramlarımızı genişletmesi, artık işi onursuzluğa vurup, kahkahalarla gülmemiz, gülüşmelerimiz..sonunda iç çekerek susuk kalışımız. ve fakat sustukça kucağımıza yayılan safralardan bu kadar mı tiksindik?
daha ne kadar dayanabilirsin?
ben sırtına duvar kesilmeden ne kadar ağlayabilirsin?

sildiğimiz anlar kadar sabit düşünce: kafamızda ölümler. kimseye yakıştıramadığımız ölümler.
kolkola çıktığımız yollar ve düşüncesi bile kötü..
iyisi mi yaz gelsin..