bir nesil de böyle tükendi etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
bir nesil de böyle tükendi etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

Kasım 18, 2010

any cities left?



Gözleri boşluklara asılı bir fütursuz.
Akıllara gelebilecek tüm duygu çeşitlerini en yoğun yerinde bırakıp gidiyor.
Hepsinde bir telaş, aceleye getirilmiş günler ve yorgunluk öteden.
N'oluyo ya? Sana diyorum hey..
Sinirlenme, dur biraz.
Tut ki ben..


Nasıl bir karmaşanın ortasındayım?
Bilmiyorum.
Yine düzlemdeyiz. Ve yine şu sıralar her sorunun cevabı: bilmiyorum.

Tuz lazım bize.


photo: taken by Soida, a lomoshop in London, august'10

Aralık 25, 2009

Ben bir kuş idim.

Okul bitince içine düştüğümüz derin ve enlemesine boşlukta geldiğimiz nokta o kadar bezdirici ve akıllara zarar ki. Bakın aynı dönem mezunu canciğer arkadaşım ne diyor:

-ben evlenmek istiyorum abi vazgeçtim kendimden
çoluguma çocuguma bakarım
saldım haberi
buldugunuz ilk adayla da evleniyorum
bu da böyle biline
yani beynimin
düşünme diliminin
bu şekilde düşünen kısmının yüzdesi
giderek artıyor
kendimden geçtim çocuguma kocama bakıyım
lanet olsun
verin o başörtüsünü bana
onu takıcam.

Şimdi bunun üzerine, yine derin ve enlemesine sosyolojik çıkarım yapabilirim. Lakin ne halim ne de uygun cümlelerim mevcut yanımda. O halde yorumsuzum.

Aralık 16, 2009

Petit- Beurre



buraya bugün kayda değer bir şeyler yazmak istedim ancak
pötibör bisküvi tüm hevesimi aldı. sonra gereksiz geldi bişeyler yazmak.
anlamadım nedir?


foto: foto değil bir resim ama çok güzel layn(:

Kasım 24, 2009

Flash Mob: Pillow Fight


akşam sekizde Steev' in isteği üzerine taksim meydandaydık.
Sürpriz dedi söylemedi ne olduğunu.
Tam sekizde meydan yerli-yabancı kaynıyo, herkesin elinde bi yastık..
Ah be Steev insan demez mi yastığınızla gelin deyu?!
:) güzeldi velhasıl, çoklukla Londra versiyonlarını izlediğimizden, şaşırdık.
İstanbul' da gördüğüm ilk Flash Mob..

Nisan 26, 2009

hush now..

tüm hesaplar açık.
kimselerin olmadığı yerlere gitme arzularımız tavan.
gel gör ki mecalimiz yok ya da paramız..
olsun canımız çektikçe memnun diğer yanımız
sonra

-nasıl gidiyo?
-ite kaka..itiyosun gidiyo işte.

Kasım 11, 2008


bugün ilk defa lanet bir yerde yaşıyormuşum hissine kapıldım.
üzüldüm saatlerce. nefret ettiğim bir iş olarak, otogardan sevdiğim birini yolculadım.

is kokusunda sokakların, ayrık suretlere şaşkın bakakaldım.


günler eskisinden de çabuk geçiyor artık.


it gibi zağar gibi koşmak geldi kalbimden.

sarhoş olayım istedim, param yetmedi. lanet ettim.

ağladım, burnum aktı.


ağladım, maskaram maskaraya çevirdi yüzümü.


çokluk acılar geçti dış kapıdan, aldırmadım.


güldüm;
güldün,
ağladık sonra.

Ağustos 27, 2008

kimse sevdiği işlerle uğraşmıyordu.


herkes sadece bir gün gerçekten mutlu olabileceği hayaliyle çırpınıyor kimse bir yere varamıyor çokluk çıkan ilk fır'sat'ta hayallere el sallanıyordu . herşeyin ileriye dönük planlar dahilinde işlediği yerde zaman kavramı pek de mukteza değildi hani. ve en çok içimizdeki geleceğe ait endişe yakıyordu canımızı.
ya kopacaktık tüm bu planlı psikopatlıktan, kopuk yaşayıp kopuk ölecektik. ya da sorumluluğa boğulup birer robota dönüşecektik. ama seçimler bizim seçimlerimizdi ve sonuçlarına katlanmak zorundaydık evet. ya baştan empoze edilenler, seçimlerin sonucu değil ki onlar tepeden yağıyorlar.
ne kadar fazla sorumluluk o kadar çok yük.
ne kadar az sorumluluk o kadar çok surat, o kadar çok aylak, yaramaz etiketi.

biz çocukken, çocuklara sorumsuzca gezebilme hakkı tanınmalıydı oysa. günlerce değil belki ama çocuk olduklarının farkına varabilecekleri kadar.
hep başarı zorunluluğu, mükemmeliyetçilik savaşı. sunulan düzene ayak uydurma zorunluluğu, kimselere yenilmemek için ezme, sürreal mutluluklara tamah edip gülme, ele güne karşı yalandan kurgulanmış hayatlar yaşama sorunsalı.
işin garip tarafı;
kimse istemezdi böyle hayatlar yaşamayı.
nereden geliyordu bu antagonizma?
bize öğretilen değil miydi; gerçekte her bi şey ya beyaz ya siyah..


güzel foto için Akın' a sonsuz teşekkür..