Ekim 07, 2008

slowday..


öyle hissediyorum ki biçimsiz tüm bunlar. uyuşmuyor genel geçer normlarla ve zıtlaşmıyor da duyuların hiç biriyle. böyle olunca da tanımlanamıyor.
baksana..her duygu bir diğerine karışmış, helezonu erişirken göğe gözlerim yaşarmış da bir tek bunu tadarak varmışım farkına..

bi kaç tirad göze çarpan, sessiz kalıp izlediğim ama tüm gerçekliğine rağmen, serzenişlerine anlam veremediğim.

sonra ismi var aklımda.
sanki aleksandrin dizesi..söyledikçe umutlandırıyor gamzelerimi.
yolları haritadan silinmiş şehirlere götürürken kırık planör, tozu dumana katıyor içimde bir yerlerde..sadece tadını almak adına sarfettiğim cümlelerde gizlisin.

enteresan şeyler yaşıyorum.
sürükleniyor burada, aklı selim. dalgın bellek; bulanık, zayıf ama yitik değil henüz, sahte renklere gebe değil. halâ gerçek görüş ama bu nasıl duruş? gülüş kaçamak, göz meneviş.

fısıltı en şuh sesli kadının dilinde, kal deniyor bir şarkıyla güne, o geceye karışırken.
uzanıp pencere yanına, ellerim cebimde, gözlerim göğe. dünyanın tüm karmaşık fikirleri aklımda..kirli değil ama temiz de değil.
ismi sanki aleksandrin dizesi..

foto akyaka' dan..

Ekim 01, 2008

akyaka



daha bu akşam..
güneş batmışken tam da.

serine teşekkürler efenim:)

Eylül 30, 2008

Billie Holiday..



bendeki yeri çok farklı.
o veya bu söyleyenden ayrı.
şimdi buraya bir şarkısını koymak istesem haksızlık olur diğerlerine.
hayatımın belki de hiç unutamayacağımı sandığım ama elbette unutacağım anlarına adanmışlığı var tüm şarkılarının. 1950' lerin ortasında bir yerde sivrilmiş pek tabii o zamanlar şarkılarının kalitesi anlaşılmamış bundan da hep üzüntü duymuş nam-ı diğer ''Lady Day''.. Ella Fitzgerald, Louis Armstrong, Duke Ellington, Carmen Mercedes Mcrea, BB King gibi bir çok isimle ortak çalışmaları mevcut hüznü bünyesinden büyük siyahi.. kendinden sonraki bir çok jazz sanatçısında da hayranlık uyandırdığı ve tarzlarını şekillenmelerinde büyük rol oynadığı aşikâr. başta 'Kaldırım Serçesi' olarak da bilinen Fransız sanatçı Edith Piaf. ne garip kesişen yolları da var. efendim hemen tüm müzik marketlerde kayıtları mevcut. bu arada meraklılarına duyurulur yeni bir albüm çıkarılmış kendi şarkılarının remixlerinden oluşan; Billie Holiday's Remixed & Reimagined..

Eylül 19, 2008

Kafkâ Günlükler


koca yaz bitiverdi işte..
kazak giymeyi özlemiştim ben de zaten. kurs bitti staj bitti.hem artık mustafa amcanın da tadı kalmadı. fena soğuk yaptı hava nitekim.
özledim evimi. dönüş için biletimi aldım bugün. son çayımı içerken gazetesini iade ettiğim çocuğa gülümseyerek teşekkür ettim. farkettim gözlüklerinin altında gülen gözlerini.biraz daha dikkatli bakınca elâ olduklarını da farkettim sonra kendime gelip ne aradığımı bilmeden çantamı karıştırarak kalktım. rüzgar esti ben hırkamı giyerken ve gözlerim yaşardı uzaklaşırken. düşündüm uzun uzun..ne yazık gidiyordum, arkamda bir şehir, şehrin içinde dostlar, bir anne..şehrin içinde yaşanmışlıklar, kahkahalar bırakıyordum. kaçamaklar bırakıyordum caddenin kenarına sanki benim değillermiş gibi. sokak köşelerine bakıyor çizgilerle ilerliyor hep aynı çizgide yürümeye özenerek uçuşan saçlarımı zaptedemezken duvarın üstünde bir çift görüyorum. gayet sürreal sevişirlerken içimden gerçek mutluluklar diliyorum. merdivenlerde çocuğun biri '' aa senin bende fotoğrafların var'' diyerek şaşırıyor. farkında olduğumu söyleyerek devam ediyorum. mustafa amcadayken çekmişti arkadaşımı çekiyorum bahanesi gizli bir edayla. yemiş miydim? tabii ki hayır. umrumda mı? tabii ki hayır.
aslında çok da haksız değildi annem. bazen hatta çoklukla abartıyordum. katı davranıyordum kendime. duygudan eser kalmamış neredeyse. kendimle ilgili hemen her kararım yüzlerce mantık süzgecinden geçiyordu. mutlu muydum?
cevap veremiyorum. sadece spontane günlerden oluşan hayatıma yön bile veremiyorum esasen. en çok sevdiklerimi bile tiksinerek red ediyorum. hiç bir şeyden emin olamamanın duvarına beklentiler adına bir çentik daha..sevilen herşey değişti. kimseler duymadan hem de. dönüşümden öte deyişim o ki ''değişim''. ne yöne bilmeden hem de.

Eylül 15, 2008

galata


kule' nin yüzlerce fotoğrafından yalnızca biri..

Eylül 05, 2008

sirkeci' ye geçerken



veriyorum karşıtı kısıyorum parlaklığı.
evet seviyorum fotoğraf çekmeyi.
bu da dünyanın en kısa süren seferine sahip tramwayı. 573 metrelik mesafeyi 90 sn de aşıyor kendisi. karaköyden tünele nostaljik geçişe yarıyor.

Eylül 02, 2008

..

Last night I dreamt
That somebody loved me
No hope no harm
Just another false alarm

Last night I felt
Real arms around me
No hope, no harm
Just another false alarm

So, tell me how long
Before the last one?
And tell me how long
Before the right one?

The story is old I know
But it goes on
The story is old I know
But it goes on

goes on
And on..
goes on
And on..

Ağustos 27, 2008

kimse sevdiği işlerle uğraşmıyordu.


herkes sadece bir gün gerçekten mutlu olabileceği hayaliyle çırpınıyor kimse bir yere varamıyor çokluk çıkan ilk fır'sat'ta hayallere el sallanıyordu . herşeyin ileriye dönük planlar dahilinde işlediği yerde zaman kavramı pek de mukteza değildi hani. ve en çok içimizdeki geleceğe ait endişe yakıyordu canımızı.
ya kopacaktık tüm bu planlı psikopatlıktan, kopuk yaşayıp kopuk ölecektik. ya da sorumluluğa boğulup birer robota dönüşecektik. ama seçimler bizim seçimlerimizdi ve sonuçlarına katlanmak zorundaydık evet. ya baştan empoze edilenler, seçimlerin sonucu değil ki onlar tepeden yağıyorlar.
ne kadar fazla sorumluluk o kadar çok yük.
ne kadar az sorumluluk o kadar çok surat, o kadar çok aylak, yaramaz etiketi.

biz çocukken, çocuklara sorumsuzca gezebilme hakkı tanınmalıydı oysa. günlerce değil belki ama çocuk olduklarının farkına varabilecekleri kadar.
hep başarı zorunluluğu, mükemmeliyetçilik savaşı. sunulan düzene ayak uydurma zorunluluğu, kimselere yenilmemek için ezme, sürreal mutluluklara tamah edip gülme, ele güne karşı yalandan kurgulanmış hayatlar yaşama sorunsalı.
işin garip tarafı;
kimse istemezdi böyle hayatlar yaşamayı.
nereden geliyordu bu antagonizma?
bize öğretilen değil miydi; gerçekte her bi şey ya beyaz ya siyah..


güzel foto için Akın' a sonsuz teşekkür..

Ağustos 23, 2008

sevgiliye..


zamanın gençliğimize engel teşkil etmediği yerdeyiz ya..
tek gayemiz mutlu uyumak artık. hırsı olmayan insanların sadece gönül tokluğuna çalıştığı,
ağaç evlerde akşam olunca güneşe nazır deniz, uykuya dalınan yerdeyiz sevgilim.
dalgaya karşı yüzerek mutlu, deniz minaresinden tokalarımı dizerken sen..

sıradan günleri huzurlu geçirip, mutlu sonlandırıyoruz.
beklentilerimiz aşmıyor yaşantılarımızı. henüz yaşlanmadık ama yaşadık en büyüklerini tüm o heveslerin ve içimizde ukteler yok artık. çok elzem değil şehirler, yollar kumdan artık ve asfalt sıcağına uzak, rüzgarın kapıları değil ağaçlara çarptığı yerde delice dönen rüzgar güllerine dalıyoruz..

uzağındayız en sevdiklerimizin, özlemekteyiz de muntazaman. ama uzak ve mutluyuz bak. günlüklerimiz kime ulaşacağını bilmeden şarap şişelerine yarenlik yapıp da açılıyor denize her akşam.
lodos çıkıyor..
lodos çıkıyor.. ve tüm güzelliğiyle bir doğa şamatası döndürüyor başımızı..uçuşuyor saçlarımız kaçarken yağmurundan..derken deniz sesleniyor..
gözgöze gelip kulak veriyoruz çağrıya.. tüm deniz sakinleri memnun, su sıcak dahası güneşin henüz battığı saatte gökyüzü pembe, mavi..

işte o gün tüm dileklerim sana adandı küçük sevgilim.
ama artık çok mavi günlerde griye karışıyor zihnim..
bil isterim artık kimselerin bilmediği yerde yaşıyorum..
zayıf suratlı hırsızlar geçiyor caddeden..
kimseler uyumuyor güvensizlikten ve en çok sokak lambaları konuşuyor arsızca..
aralık sonu gibi bir zaman dilimini bencil iklimlerle paylaşıyor sadece kuru ayazı soluyor, ciğerlerime bir miktar karbonmonoksit salık veriyorum sabahın 4ünde..

kuru öksürük gevrekliğinde uykunun en güzel yerinden uyanıyorum sana.
farkediyorum, üzülürken..

güzel kare için Serin' e sonsuz teşekkür..

Ağustos 03, 2008

the sheltering sky


-Yolunuzu mu kaybettiniz?
-Evet.
-Ne zaman ölüceğimizi bilemediğimiz için hayat hiç bitmeyecekmiş gibi gelir. Ama hiç bir şey çok tekrarlamaz kendini. Aslında çok az tekrarlar. Çocukluğunuzun bir öğleden sonrasını öyle ki hayatınızı onsuz düşünemediğiniz sizi derinden etkilemiş bir öğleden sonrayı daha kaç kez anımsayabilirsiniz ki. Belki dört beş kez daha..Belki o kadar bile değil. Dolunayın çıkışını daha kaç kez izleyebileceksiniz? Belki yirmi.. Ama yine de her şey sonsuzmuş gibi gelir.


diyalog ve resim ''Çölde Çay'' dan..