Nisan 04, 2012
19
ağızdan çıktı ve öldü kuş.
rakı kadehiyle edildi bir sofrada. yersiz kaldı..
birşeylereksildisanki.
sonra uyudum:
"Dün sabaha karşı kendimle konuştum
Ben hep kendime çıkan bir yokuştum
Yokuşun başında bir düşman vardı
Onu vurmaya gittim kendimle vuruştum."
*özdemir asaf -benden sonra mutluluk
Mart 15, 2012
Knut Hamsun/ Açlık
Norveçli yazar Knut Hamsun’un, Amerika’dan ikinci kez dönüşünde 1888’de kaleme aldığı ancak tamamlanmış şekliyle 1890’da çıkan kitabı. Uzun yıllar boyunca makalelerini yayınevlerine kabul ettirme niyetiyle çabalamış Hamsun’un, çoklukla yenik düşüp de yazdıklarını tomarlar halinde yırtması, yakması ama yine de yılmamasının hikayesi bu. Açlık, bir çile kitabı aslında. Knut Hamsun’un vazgeçmemek adına neler yapabildiğini gösteren bir kitap. Hamsun gibi güçlü iradeye sahip olmayanın üstesinden kolay kolay gelemeyeceği, aylar yıllar boyu bitmek bilmeyen çileli günlerin davası. İskandinav soğuğunda, açlıktan bez, urgan kemirmenin ağızda bıraktığı tat kadar gerçek bir kitap hem de. Yarı uyanık bilinç kayıplarının, sadece kalem mum ve kağıt parasına gündelik işlerde çalışmanın, yumruğunu yemedikçe kimsenin bırakıp gidemediği o garip şehir Kristiana’da aç acına sürtülen günlerin ifrit dolu romanı. Roman içinde akan hayatı; yolları, at arabalarını, sokak lambalarını, istasyonları gerçekten gördüğünüzü sandığınızda betimlemedeki ustalığı da fark edeceksiniz. İsveç’ten henüz döndüğümde okumuştum. Taze İskandinav soğuğu üzerine beni ayrıca etkiledi sanıyorum.
Bu arada çevirinin Behçet Necatigil’e ait oluşu kitabı ayrıca değerli kılıyor, söylemeden geçmeyelim. Üzerine daha fazla yorum yapmayacağım, ancak şu alıntıya yer vermesem olmazdı sanıyorum:
“Fakat yine durdum. Aklın alamayacağı kadar zayıf olmalıydım. Gözlerim çukura batmış, kafamın içine gömülmüştü. Yüzüm nasıldı acaba? İnsanın, henüz yaşarken, sadece açlık yüzünden çirkin, korkunç biçimlere girmesi, çok rezil bir şeydi, çok rezil! İçimde o çılgınca öfkeyi yeniden hissettim; son parlayış, son deprenişti bu. Allahım, bu ne surat böyle? Memlekette eşi benzeri bulunmayan bir kelle götürüyor, Allahım, bir hamalı tuz-buz edecek güçte bir çift yumruk taşıyor ve Kristiana şehrinin göbeğinde, suratım suratlıktan çıkacak kadar açlık çekiyordum! Ne işti bu! Bir beygir gibi, ha babam, kendimi zorlamış, gece gündüz, gözlerim önüme akıncaya kadar okumuş, çalışmış, beynimdeki zekâyı açlıklara akıtmıştım! Ne geçmişti, lanet olsun, elime? Sokak sürtükleri bile, bu manzaradan kendilerini koruması için Tanrıya yalvarıyorlardı. Fakat artık buna bir son vermek gerek… anlıyor musun? Son vermek gerek, şeytanlar görsün yüzümü!.. Sürekli büyüyen bir öfkeyle, bitkinliğime içerleyip, dişlerimi gıcırdatarak, ağlaya küfrede, sendeleye tökezleye yürüyor, yanımdan geçenlere dikkat bile etmiyordum. Kendime işkence etmeye başlamıştım yeniden. Alnımı bile bile sokak fenerlerine çarpıyor, tırnaklarımı avuçlarıma batırıyor, düzgün konuşamadım mı, öfkemden kudurarak dilimi ısırıyor, canım yandıkça deliler gibi gülüyordum.”
Ekim 09, 2011
Ne yani?
Sonra günün birinde zırt diye çıktım gittim. Bu da zor olmadı.Sonra hiç olduramadığım yerler var resimde. Düşünmeyi bıraktım.
...
Sonra kuzucuklarım evlendi. Mutluluk uluslararası bulaşıcılığa sahip bi olgu. Seviyor, seviliyor olmak herşeyin ilacı. Güzellik; öz ve biçimin akıllsız insanların anlayamayacağı oranda bileşimi.
...
Gel gelelim zaman da çabuk geçiyor. Hava soğuyor, güneş daha erken batıyor ve yine de iç huzur zamanla kendine gelmekte. Dedik ya zaman diye şımarır şimdi her lafın ardından.
...
Nedir bu gözlerdeki boncuk hevesi? Etrafıma dönüp bakıyorum sonra ne kadar da çok ağaç var. Ve nehirler bisikletleri terk etmek için değildir. Zaman pas lekesini sevmez. Bak yine!
...
Hep mi hatırdasın? Olduramadık ya biz seninle şu işleri, hep kalacaksın değil mi orada bir yerde. Tamam herşeyin bir yeri var ama zamanı yok sanki. Ne dedim ben?
...
Gerçek olgusunu en çok kaybettiğim zamanlarda, bir berenin ağaca takılması, yırtık bir kotun saçma sözcüklere boğulması ya da mulen ruj içmek. Didişmeyi özlediğim, bu sana.
...
Sonra Karşı'da bi gün evde oturmuş film izliyoruz neden bilmiyorum bacaklarım titriyor, battaniyeler yetersiz... Özlemek için sevmeye gerek yoktur, paylaşım yeterlidir.
...
Sonra uzaklık fiziksel olduğu kadar içsel de bi mevzu. Ve sen beni unutuyorsun da aslında. Bilmem ki, bilemem.
...
Sen en iyisi bi bardak su ver bana. Yatır beni, ışıklar açık kalsın, uyanınca kapatırım. Belki başımı yatakta bırakırım, sonra sahile inerim olamaz mı?
...
Bence olur.
afili parçalar (madde 81: beni erken öldür)
81. beni erken öldür
Beni al zamanın dışına götür. Biraz sarıl, biraz koru, biraz öp sonra yine sokağa bırak. Elimden tut var olmayan şeylere ekle zihnimin bataklığından kurtar. Beni al Tanrı’nın huzuruna çıkar. Ben de ona diyeyim ki, “Tanrım. Beni olduğum gibi kabul edebilecek bir Tanrı’ya her zaman inanabilirim.” O da bana, “Yürü git o zaman şeytanla görüş huzurumda ne işin var alla alla,” desin. “Kim soktu lan bunu içeri megalomana bak,” diye söylenirken biz şeytanın yanına gidelim. Sen de şeytana de ki, “Şeytan kardeş, sonuçta sen de bir melektin ama iktidar hırsın vardı. Şeytanı şeytan yapan iktidar hırsıdır. Eski günlerini özlüyor musun?” Şeytan da sana, “Sen kaç yaşındasın güzelim?” diye sorsun. “Otuz dört,” de, otuz beş olduğun halde. Şeytanın gözleri dolsun ama çaktırmasın bizi gene zamanın içine sepetlesin. Orada bir çay molası verelim geceyi bekleyelim. O gece beni al kardeşlerinin acılarıyla çarp sonra kendi yaralarına sar. Biraz sustur, biraz soğuk davran, biraz da teyzem ol. Konuşabilecek gücümüz varsa ağladıklarımız yalan. Sahiden bak. Beni al biraz sarhoş et biraz saçlarına tak biraz da yağmurların peşinden koştur. Beni al erken öldür mutsuzluk uzun sürmez.
ps: yukardaki parça afili filintalardan Emrah Serbes'e aittir.
Eylül 11, 2011
Dıravdan hikaye
..
Bardağı kafasına son kez dikip, masanın sol ucuna koydu ve ayağa kalkıp ceplerini yokladı. Ceketini astığı sandalyeden alıp yanıma geldi. Dizlerimi karnıma çekmiş pejmürde bir halde oturuyordum, terlemiştim. Gözlerimin altını sağ eliyle sildi ve gülümsedi.
Camdan baktığımda yokuşu yarılamıştı,
diğer tarafta güneş battı batacak bir şehir.
Güzelden çok olması gerektiği gibiydi.
Çokça anlamlar yüklenmemesi gereken bir gidişti işte.
İş oluş ya da yokoluş belirten bir eylemdi.
Eli megafonlu seyyar satıcılar, pencereden halı döven mahalle kadınları ya da sokaktan annesini çağıran ısrarcı veletler kadar sakin ve kararlıydı.
Oluyordu bazen böyle şeyler. Elbette her şey, her zaman iyi değildi.
Sonrasında kalkıp makinadan çamaşırları çıkardım.
Saate uzun süre bakmadım, çok düşündüm.
Neredeyse hiç su içmeden ve yerimden kalkmadan oturdum.
Uyudum.
Unutmaya koyuldum..
Mart 02, 2011
Aurora Borealis*

herşey çok çabuk değişmekte, yetişemiyorum.
Köşeye sıkışmış hissederken tam da
"merhaba, ben dünyanın en şapşal kızı!
sen de erkeği olmalısın sanırım?"
..
Önümüzdeki dönem İsveç'teyim. Son dk bi durumlar olmazsa tabii.
Ben yine kesin konuşmama taraftarıyım.
Yakın zamanda taşınıyoruz sonra. Çocukluğum ve ilk gençlik yıllarımın geçtiği güzide mahallemiz. Hemen hemen hiç güzel anısı yok. ne yazık..Fotodaki gibi bir kulübede yaşayabilirmişim misal. Çok da şahane olurmuş, bey amcaların hemen 3 yanındaki kırmızı olan, benimmiş meğersem..
İsveç'e gidince ilk işim kuzey ışıklarını görüntülemek olucak bol bol foto ile dönerim. Bildiğim kadarıyla nisan ve ekim aylarında oluşuyomuş, ekimde orada olurum sanıyorum.
İstanbul'un bu kadar soğuk olması da ayrı konu. Bana alıştırma oluyor gerçi(: Sevgili kuzenim arada kendimi de-freeze'e sokup çıkararak alıştırma yapmamı salık verdi. Atladığı bişey var buzdolapları vs. dışardan biri açmadıkça, içerden iterek açılmazlar.
İşte böyle.. uzun zamandır yazmamak, yazamıyor olmak kötü. Geri dönünce bi süre saçmalanabiliniyorduğum.
bitti.
*Aurora Borealis: Auroralar (kuzey/güney kutup ışıkları) gökyüzündeki, özellikle kutup bölgelerinde gökyüzünde gözüken, dünyanın manyetik alanından gelen yüklü parçacıkların çarpışmasından kaynaklanan doğal ışımalardır.(kaynak: wikipedia)
Foto: Broadstairs-England, soida, August 2010
Aralık 27, 2010
Dinner and the ship of dreams

"Denize doğmuşsun sen..
Saçların tuzdan, bakışlarına atoller birikmiş baksana.."
Galiba seni hep seveceğim*
İmza: Yol arkadaşın.
Kasım 20, 2010
we can have it?

Last night all the horrible
Things in life
Start through my dreams and
I just want to shine it up,
Shine it down or shine off
Going where we lost it all
Yet things before are with us now
It hurts it kills
It takes a choice
It brings no light
It brings no love
And what we want most
Is no where to be found
Some people care
They're going long
They're going deep
Still it's nowhere to be found
We're looking far
We're searching wide
Still it's nowhere to be found
We're looking far
We're searching wide
Still it's nowhere to be found
What we want is gone for good
It's simply nowhere to be found
Somewhere is the one that never will
burn out
They're looking for a heart
Looking for a home
Looking for a hand
This broken head
You're not alone
You're not alone
You're not alone
You're not alone
You're not alone
And you never said I'd see you again
You never said I will
You never said I'd see you again
You never said I will
I will
I will
I will
My love
Someone somewhere says they've got it all
But that's not even what we want
Not even close
Not even close
It won't ever be what we want
It won't ever be what we want
It won't ever be what we want
It won't ever be what we want
It won't ever be what we want
It won't ever be what we want
It won't ever be what we want
photo: taken by soida, august'10, London.
for the song: http://fizy.com/#s/1lsntf
Kasım 18, 2010
any cities left?

Gözleri boşluklara asılı bir fütursuz.
Akıllara gelebilecek tüm duygu çeşitlerini en yoğun yerinde bırakıp gidiyor.
Hepsinde bir telaş, aceleye getirilmiş günler ve yorgunluk öteden.
N'oluyo ya? Sana diyorum hey..
Sinirlenme, dur biraz.
Tut ki ben..
Nasıl bir karmaşanın ortasındayım?
Bilmiyorum.
Yine düzlemdeyiz. Ve yine şu sıralar her sorunun cevabı: bilmiyorum.
Tuz lazım bize.
photo: taken by Soida, a lomoshop in London, august'10
Ekim 17, 2010
25
Sanki bir işi evladıymışcasına sahiplenmiş gibi. Oysa özgür kalabilsek, aklımızda gitmek fikri, geri dönmek?
Az yazıyorum, az yazıyor. Artık yok evet. Anlamlandıramadığım bir özlem duygusu. Neye olduğunu bilmiyoruz.Yatakta cebelitarıktayım ve ekim ayında su sıcak olmalı Hayıtbükü'nde. Gündelik kıyafetlerle sırt çantası özgürlüğü, tuzlu su kaşıntısı yok artık. Ve elzem değil o gereken şeyler.
Kitap okuyorum yazmıyorum mesela. Görüyorum, rahatsız oluyorum yine de susuyorum artık. İki hece susup geliyorum, konuşmuyor ve anlatmıyorum. İstanbul'un ezici hükümranlığında, kendimi kış gelmeden onarılması gerekli duvarlar gibi akıtıyorum. Gözlerim akıyor, çok yağmur yağıyor ve nemleniyor odam. Omuzlarımız mercan değil küf kokuyor artık. Ne yazık, son naftalin kokusu dedemle birlikte gitti. Olsun demek de yok artık. Çocuk..
Naifliğinden sual olunmaz, gülümseyerek susuyorsun. Susuyoruz, içiyoruz, yeniden..
Şarap susuzluğunda bir sabah çatlıyor dudaklarım. Kış geliyor ve battaniye yetmiyor artık. Yaşlanıyorum sanıyorum. 15-16 yaşlar kadar hatırlıyorum,
düşünüyorum o zamanların 20'li yaşlar merakına şaşıyorum.
Gözüm dalıyor sonra, annem öpüyor, babam gidiyor, kardeşim suskun.
Zor artık sevgileri yaşatmak.
Anlıyorum, yitiyor değil mi masumiyetimiz?
Farkındayım, hadi..
Dikişlerin tutmadığı yerlerde yaşıyoruz artık. Tüm balkonlar havadar değil ve naylon artık heves. Uyku yırtığında, karın ağrısı. Dimağında uygunsuzluğun, el pençe yine..
ah olmuyor metazori.
Evet, tekrarlıyor yaşlarım kendini.
Ama bir yaşı doldurmanın ötesine gittim ben dün.
17.10.2010 saat: 03:47
Eylül 30, 2010
an error has occured.
İlk defa, 28 eylül akşamı İstanbul'daydı.Uzun zaman sonra tam da alerjim tavan yapmışken ve zaten bitkin haldeyken gittik Maçka'ya. Tam olarak hatırlamıyorum ama 9 civarıydı sahne aldıklarında ve biz zaten en önde korumaların dibine konuşlanmıştık bile. Aklıma gelen ne varsa çaldılar..hani başka bişey dileseymişim olurmuş. şu çok klasik büyük grupların hiç biri konserlerinde en bilindik parçaları çalmaz ya. halt etmiş hepsi..setlistine öleyim be. adamlar ne varsa çaldı, coştu ve kendilerinden geçtiler. bi ara ağzımız açık kaldı resmen. Dave Pen'e ve Maria'ya başarılı vokallerinden ötürü hayranlığımızı, elektroda Steve Harris'e ise burnumun dibinde attığı löp şökelle sololardan ötürü şükranlarımı sunuyorum. Giderken onca çığlığa, ıslığa ve alkışa ithafen "yine geliriz ki:)" gülücüğü attınız, biliyorum.
Sırasıyla controlling crowds, fuck u, you make me feel ve mükemmel vuruş "lights"..Sevgili arkadaşım puduhepa ilen avel gibi önceden kare kare foto çekip şarjı yuttuğumuz için lights çalmaya başladığında aklımızı yitireceğiz sandık, evet. Be aklıselim! ne diye düşünmezsin şu güzelim parçayı videoya çekmeyi de ayırmazsın ona bataryayı. Yine de şarkıyı kopuş anına kadar çektik lakin yetmedi tabi..Aveliz evet:/ Sonra teşekkür edip gidermiş gibi yaptılar(: tabii ki geri geldiler canlarım bis diye çaldığınız 4 parçanın 3 ü de aklımdan geçen mi olur ya bise çıkılıp 4 tane babalar gibi parça çalan hangi grup var söyleyin. Words on signs: ciğerlerimiz acıdı be Dave. Ya gözlerimizin boncuk boncuk oluşuna ne demeli? Bullets ve ardından Again ile bitirirken bizim ev çok büyük hepinize yeter nolur gitmeyin ulean diye haykırışlarım. ve sesimin adeta bir transeksüel tandansı yaratması. Acı acı koydu velhasıl. Konserler ve şarkıların insan bünyesi üzerindeki etkilerini anlatmak her ne kadar saçma gelse de buraya da yazayım istedim. Yazayım yazayım ki yıllar sonra blogger felan çökmezse açar okurum torun tosuna. di mi?
..
Bu arada o kadar fotograf ve bir yarım video var dedim. şuraya koymak isterdim nacizane ve fekat nahlet gitsin bilgisayarım yine bozuldu. daha doğrusu şarjında problem var. tekrar ulaşınca koyacağımdır. sanırım bataryalarla ilgili ciddi bir sorunum var. evet bitti.
Eylül 21, 2010
in a manner of speaking
gündüz pastırma sıcağı, gece yağmur.
..
peki ya okula tekrar başlamak? bir ayağım okulda olmalı benim, evet. 7 yaşından bu yana hayatımı öğrenci olarak geçirdiysem bir alışkanlık olarak buna devam etmek isteyişim yadırganmamalı bence. okulun bünyemde bir bağımlılık yarattığı konusunda ciddiyim. çok başarılı bir öğrenci olduğum söylenemez. özellikle ortaokuldan sonra gayet ortalama bir öğrenciydim. muğla'da üniversite okumanın transcripte yaptığı negatif etkiyi açıklamaya kalkışmıyciğim. Lakin yüksek lisans mülakatında bunca sene okuyup 2.34 ortalama mı getirebildin diye adama sormuyor değiller.. Cevap olarak: sen gibi okul hayatım boyunca ineklemedim lebraam! gezdim, tozdum dolu dolu yaşadım vize final haftası eve kapandım, ama dört sene tatil yaptım diyemiyosun bittabii(:
..
ay amaan neyse.
..
by the way:
even if without meeting, you always want to know somebody. is he/she ok?
Eylül 09, 2010
Bi şarkı dinledim..
Bayram, mayram.
İstanbul'a geri dönmenin en kötü yanı, geride güneyi bırakmak sanırım.
Hiç bi zaman sevemeyeceğimi düşündüğüm bu şehirden bi gün gelip tüm sevdiklerimi alıp kaçacağım. Tabii ki Datça'ya yerleşeceğim. Uzun sabah yürüyüşleri yapıp, çok yüzeceğim, gölgede okuyup, bahçede uyuklayacağım.
..
Şu sıra kulaklarımda hep aynı şarkı. The Dears-Lights off.
Five in the morning, you know we couldn't sleep.
Might be inspiration but it's been this way for weeks.
And weeks. And weeks. And weeks. And weeks.
Do us all a favor; admit the defeat, through the back of the head.
And maybe we'll sleep with the lights off.
"Bring me a glass of water. It must be good and clean."
I'll chug it with the dosage that I'm not to exceed.
And leave the hat on the bed. Leave the hat on the bed, leave the hat on the bed, leave the hat on the bed, leave the hat on the bed.
And maybe we'll sleep with lights off.
Turn out the lights. Just hold me tight.
Sleep through the night, could you, with me?
Foto: Soida, Broadstairs-Kent-England-16.08.2010
PS: The Dears can'dır.
Eylül 07, 2010
To build a home.
"Postadan gelen zarfları açacaklar, gazetelere göz gezdireceklerdi. İlk sigaralarını yakacaklardı. Dışarı çıkacaklardı. İşleri, sabah yalnızca bir kaç saatlerini alacaktı. Öğle yemeğini yemek üzere buluşacaklardı; havalarına göre ızgara ya da sandviç yiyecekler, bir sokak kahvesinde kahve içecekler, sonra da yürüyerek ağır ağır eve döneceklerdi.
Daireleri pek seyrek düzenli olacaktı. Ama düzensizliğinin bile çok büyük çekiciliği bulunacaktı. Bunu dert etmeyeceklerdi; yaşayacaklardı orada. Çevrenin konforu onlara kazanılmış bir olgu, temel veri, doğalarının bir hali gibi gelecekti. Dikkatleri, ilgileri başka yerde, açtıkları kitapta, yazacakları metinde, dinleyecekleri plakta, her gün yeniden başlayan karşılıklı konuşmalarında olacaktı. Sinirlenmeden, acele etmeden, suratlarını buruşturmadan uzun zaman çalışacaklardı. Ardından da akşam yemeğini yiyecekler ya da akşam yemeği için dışarı çıkacaklardı; arkadaşlarıyla bir araya gelecekler, birlikte gezeceklerdi.
Zaman zaman, kitaplarla dolu bu duvarların, tümüyle eve uydurulmuş, öyle ki sonunda kendi kullanımları için yaratıldıklarına inandıkları bu eşyaların, bu güzel, yalın, tatlı, ışık saçan nesnelerin arasında tüm bir yaşam uyum içinde geçirebilirmiş gibi gelecekti onlara. Yine de buraya zincirle bağlı gibi hissetmeyecekleri kendilerini; bazı günler serüvene gidecekleri. Hiçbir tasarı olanaksız gelmeyecekti onlara. Ne hınç, ne acı, ne de çekememezlik duyacaklardı. Çünkü olanakları ve arzuları her zaman, her noktada uyuşacaktı. Bu dengeye mutluluk adını verecekler ve özgürlükleriyle, sağduyularıyla, kültürleriyle, ortak yaşamlarının her anında onu keşfetmesini, korumasını bileceklerdi."
...
Ağustos 10, 2010
evet. yerin dolmuyor. terkedip her şeyi koşsam, uzaklaşsam dahi.
Her neyse işte.. özledim seni o kadar.
Temmuz 26, 2010
*zayiat

kafamı boşaltamıyorsam tüm dengelerim şaşıyor.
bir nevi runtime error yaşıyorum evet.
saçmalıyor ve ortalarda sürünüyorum.
ne kötü:/
çok yorgun olduğu halde uyuyamayan insanım ben.
ve göz altı kapatıcıları bir zıkkıma yaramıyor.
zaiyat: Brick Lane'den bir kare, soida.
Temmuz 22, 2010
Istillmisssomeone
sonra ben tam da gitmeye hazırlanıyorken bilgisayarım bozuldu ve anneminkini almak zorunda kaldım. Haliyle yılda en fazla bir kez kullandığım gmail şifremi hatırlamadığımdan bloga uzun süredir giremiyordum(zira kendi bilgisayarımda otomatik hatırlatmadaydı). bugün ikincil posta felan derken aniden kurtardım şifreyi tam da umudu kesmişken.
nerede kalmıştık? hatırlamıyorum ama susamışım.
haziran sonu gibi iş yeriyle sözleşmem bitti ve İngiltere'ye geldim.
önceden şehir, okul, ev felan ayarlanmıştı zaten.
Kent'te bir sahil kasabasındayım. müstakil, en fazla iki katlı evlerin bulunduğu, uzun bir sahil ve bi kaç tane pub a sahip bir yer burası. Bol martı sesi, okyanus havası, sayamadığım rüzgargülleri. Hava açık olduğunda Londra'dan daha yakın olarak Fransa sahilleri görünüyo. Henry the eight paşazade buradan çıkarma yaparmış vaktiyle Fransa'ya.
...
Bu arada kuzeni evlendirdik geçen haftasonu 3 günlüğüne gidip geldim İstanbul'a. ama ne yolculuktu..rüzgardan tren seferleri iptal oldu. underground metroda, havalimanında bi dünya atraksiyon. az kalsın panik atak nöbeti geçirecek ve kendimi yerden yere atacaktım thy sağolsun bayağı bi yokladı sinirlerimi.sonra kınaydı düğündü derken ayaklarım hakikaten su topladı dans etmekten. çok eğlendik ve eve döndüğümüzde ağladık da. kuzen kavramı bizim ailede kardeşe eşit olduğundan ve geniş bir aileye sahip olduğumuzdan bir garip hallere girmedik değil. neyse evliliğe olan inancıma girmeyeceğim. deneyenler mesut bahtiyar olsun. orası ayrı.
...
sonra kurs ağustos sonu bitiyor. ve ismi lazım değil reklama girmesin istanbul'da bir özel üni.de hali hazırda kabul edildiğim master programına kayıt yaptırmama kararı aldım. çok istediğim ve bi hayli de uğraştığım halde buz gibi soğudum. ticari kaygılarını o kadar çok belli ettiler ki bölüme ve bölüm hocalarına olan inancım uçup gitti resmen. şimdilik burada kalıp vizem bitene kadar londra'da yaşama kararı aldım. bakalım kısfmet. ilerde çalışıp burada devam edebilirim. ama biraz karışığım bu konuda. zaman diyorum.
...
bu arada bloga giremesem de kimler gezmiş diye arada sitemeterden mail geliyo ya hani. orada gördüm. düzenli olarak burdur'dan biri ziyaretçim var. enteresan.selam olsun.
...
ayrıca sanılanın aksine burada hava gayet iyi, güneşli. zira yaz yaşanıyor burada da. İngiliz insanları da soğuk felan değil. arada bir mesafe var evet olmalı da. ama bu soğuk oldukları anlamına gelmiyor.Buradaki ilk günümde daha markette adres sorarken "Hi gorgeous!" selamı çakan delikanlıya da selam olsun.
...
son olarak
"annemi özlüyorum. özlemi annıyorum."
anne özlemi in. memleket özlemi out.
Weren'in de dediği gibi geride özlenecek tek varlık: Anne.
Mayıs 30, 2010
sound check

uzun süredir yoktum. çalışıyorum. bu gerçekten "yokum" demek oluyor. rutin ve giderek azalan verimlerde geçiyor günler. yazmaya değer bulduklarım işin zor ve çok zamanlı oluşu sebebiyle rafta unutuluyor. ama arada güzel şeyler olmuyor değil.kötü şeylerden kaçtıkça işte. ilk molada gülmek için sokakta oluyorum. gerisi eş-dost.
....
hiçlik.
iç etmiş yerlerine yapışsın artık.
olmuyor metazori.
bir sıra gidip geliyorsun.
kolun kalkmıyor.
hiç negatif cümleler bunlar.
yıkıl karşısından.
içinden de.
bu resmi pınar yaptı. benmişim o. üzüldüğümde öyle oluyomuş suratım.
Mayıs 03, 2010
03:37
Who'll take care of me
When I die, will I go
Hope there's someone
Who'll set my heart free
Nice to hold when I'm tired
There's a ghost on the horizon
When I go to bed
How can I fall asleep at night
How will I rest my head
Oh I'm scared of the middle place
Between light and nowhere
I don't want to be the one
Left in there, left in there
There's a man on the horizon
Wish that I'd go to bed
If I fall to his feet tonight
Will allow rest my head
So here's hoping I will not drown
Or paralyze in light
And godsend I don't want to go
To the seal's watershed
Hope there's someone
Who'll take care of me
When I die, Will I go
Hope there's someone
Who'll set my heart free
Nice to hold when I'm tired
Nisan 30, 2010
01:26
Özlemi anlıyorum.
"Ya bir gün unutursan?"
Kendimi anlamıyorum.