Mart 11, 2008

chris..

The night and the life of her lonely dream.

Mart 09, 2008

düşününce..



bugün yolda görüpte elini bıraktığın o kızdan çok yandı canım. yanlış anlama kıskanmadım, sadece kendimi onun yerine koyunca.. ona birşeylerden bahsettiğin anda nereye koycağını bilemediğin ellerin, kızın ürkek bakışları. ya senin 'yoo görmedim aslında ben seni' vari edaların. yapmacık durdu ve hatun bozuldu.

oysa en çok o sokağı severdin sen. sümbül kokardı baharla beraber. evden çıkar Gökova'ya inerdik.yüzerdik, sen daha çok dalmayı severdin. dipten çıkardığın deniz minarelerini hediye ederdin, kalbime giderdin..akdenizin tuzu, saçlarını salardın, uzundu kıvrılırdı, kalbime uzanırdı..
en çok sevdiğim tişörtünü giyerdin, siyahtı. herkes birilerinin meleğiydi. ama sen hiç bi zaman benim değildin. nerede eksik bir parça varsa es geçerdim. en bütünü sendin. aslında kimsenin oluşturamadığı bir ideallik sınırı çizmiştin ya adım adım yitirdik biz onu..
nasıl da bayılırdın kahvaltıya, günün en güzel öğünüydü sana. ben reçeli sona bırakırdım sen daha baştan affetmezdin. bir kereliğe mahsus yaptığım dağ çileği reçelimi bir kere de yemiş bitirmiştin. şekerin tavan yapmış uzunca bir süre yerinden kalkamamıştın.
sarılıp dudak dudağa uyku..yorganı kundak yapardım, kendimi bilmez uyurdum, üşürdün yine de ses çıkarmazdın..hep benden önce uyanır benden önce seyre dalardın.
bencildim, düşüncesizdim çoğu zaman, es geçerdin takılmaz, kırılsan da yamulmazdın.
öyle birşeydi, tapardın..bi yerime birşey olsa canım yansa benden önce ağlardın. çok sakardım,
merdivenlerden düşüp bileğimi incittiğimde saatlerce tutamadığın için kendini suçlamıştın. kucaklayıp yatağa götürürken omzuna bıraktığım maskara izine..su içirmeye çalışırken soluk boruna yolladığım damlalara..en çok hastayken bayıldığın sebze çorbasına..
cup griye severdik Baylan'da. black code daha bi yakışırdı gözünde bana. severek aldığın ama yalnızca bir kere giydiğim elbise. o gün tam anlamıyla dünyalar senin, ciddi anlamda su toplamış ayaklar benim..ve daha bi çok yaşantı.

sonrasında, ilk 6 ayın mükemmelliği yerini tartışma ve çıkmazlara bıraktı.
konuşurduk, o anlık hallederdik ama aslında halledemezdik. sonra tartışmalar büyür ve kısırlaşırdı, sen çıkar giderdin öyle ya kalırsan kıracağından korkardın, bunu bile kanıksamıştık. ise karışırdın sokaklarında Muğla'nın. ağlardım, sona gidişimize, tükenişimize, bir daha başa dönemeyişimize, kendi inadıma, hırçınlığıma, senin mükemmeliyetçi tavrına..bilirdim son geliyor ve daha bir sarılırdım her defasında..

arsızca ağlardım yatağı mabed yapar, yorganı siper. dış dünyaya küser, kendime küser bi sana bakardım. sana sarılırdım..çocuk kalabildiğim tek yanımdın.
annem bile 'evladım sen bu kızın nesini seviyorsun allaşkına?' demişti de.methiyeler düzmüştün, şaşırmıştı.

-tükenen bir fiildir 'bitti', di li geçmiş zamanda O' nun adına çekimlenen.
bir süreçtir aslında kestirip attığına bakmayın öyle. aklı mantığı bırakıp da bir umut diyerek düşülen yola çakılan kazıktır.
sonu görmektir esasen tüm gerçekliğiyle ve alelade bir günde mecalsiz halinize vurduğunuz tekmedir, sizi size çevirmesini umduğunuz.-

yorgunluk sarmıştı iyiden iyiye.hastalıklı bir şekil almaya başlamıştık ki böyle ilişkilerden hep nefret etmişimdir.
artık bir yanımız kalmamıştı tüketecek, yemiş bitirmiştik. yine beraberdik ama halsiz, takatsiz, kavga çıkmasın diye de daha çok sessiz. her defasında 'eski biz'e dönme çabalarımız yetersiz ve denedikçe yersiz. daha bir çok olumsuzluk eki.

en son tartışmamızdı. tüm haftasonu aramamıştım seni. kafamda ayrılık senaryoları kuruyor perde perde yazıyor, bi türlü oynamaya kalkışamıyordum.
aradığımda bir cesetten farksızdı sesin. anlamıştım burnun kanamıştı yine..buluşalım dedim, ağlarım bize gidelim dedin. hazırlıklıydım, itiraz etmedim bir kere de sonlanmalıydı. oturduk, anlattım..daha doğrusu saçmaladım bi dünya dolusu. nasıl da saçmalamıştım, sarılmak istememiş, kaçmaya çalışmıştım hatta. izin vermemiş sarıp sarmalamış hıçkırıklara boğmuştun.bitmişti ve ben şaşırtıcı bi şekilde rahatlamıştım. elele çıkmıştık evden en sevdiğin sokaktan geçip vedalaşmıştık.
-işte sen şimdi tam da aynı şekilde geliyordun karşıdan, ellerine belli ki kendinin bile yakıştıramadığın bir hatun eli. bıraktığın anda gülümsedim, firad yanımdaydı olayın farkına varınca sustu-
aynı gece sana ait ne varsa toplayıp kaldırmış, bir daha ulaşamayacağım en emin yere saklamıştım.yanımda göremeyen herkes seni sorsa da tekrar tekrar hatırlatsa da yaşanmışlıkları, bir kerede bitmeliydi, ertesi gün reset atmış olarak kalkıp kaldığım yerden devam etmeli eski benliğime dönmeliydim.işte bu yüzdendir ki son verdiğim en güzel alışkanlığımdın, bittikten sonra kısırlaştırdığım..

ne kadar oldu hatırlamıyorum şimdi, değişti bi çok şey haliyle. kaldığım yerden devam ettim.yalandan bir ilişki iliştirdim araya..tampon gibi kaldı, beceremedik sonra kendini kaybetti, gereksizliğini anlayınca ondan da vazgeçtim. gezdim, bokunu çıkardım, içtim ve atladım zamanları.


düşününce..
tek kelimelik; arkası, bir yaşantı torbasıyla ağzına kadar dolu olan cümleydi, 'bitti'. öyle ya evvela siz vardınız ve tüm bencilliğinizle yine size dönmektir çabanız...

Candy


tutku, bağımlılık ve hedonizm..
hedonist kimliğe ulaşma çabası, tutkuya dönüşen istekler, bağımlı sarmaşık bünyeler.
bir Neil Armfield çalışması. şair Dan ve ressam Candy'nin sikertici sınırlarda dolaşan aşkı.
firad'la bu filmi ilk izlediğimizde boğazımıza sağlam bi yumruk indi sandık. aynı hissiyatı daha sonra bir de heath in ölümü verdi bana, orası ayrı.

Mart 08, 2008

denize döktük


büyük bir salonun en köhne köşesi, bir başka yolsuzluk konulu haber, ellerime kimyasal boyalar.
ayrıntısına takılıp kaldığım gereksiz haberler.

benzin istasyonu tuvaletleri..
kendi halinde bir woswosun gökova semalarını avuçlarımıza bahşetmesi. ve bunu yaparken de amortisörlerini sakar geçidine feda etmesi..en güzeli böyle kötü anların bir dostun da dediği gibi daha bi kaynaştırması kişileri, ilişkileri..
gecenin bir yarısı Gökova' yı naralarla inletmek. ölümler savurmak havaya ve bir faşistin tüm kendini bilmez tümcelerini meşru sayıp denize zahmet bize eziyet.. koşar adım uzaklaştığımız yerler bize yabancı.
tahammül sınırlarının gitgide zorlanması. beraber yaşadığımız her olayın sakinlik kavramlarımızı genişletmesi, artık işi onursuzluğa vurup, kahkahalarla gülmemiz, gülüşmelerimiz..sonunda iç çekerek susuk kalışımız. ve fakat sustukça kucağımıza yayılan safralardan bu kadar mı tiksindik?
daha ne kadar dayanabilirsin?
ben sırtına duvar kesilmeden ne kadar ağlayabilirsin?

sildiğimiz anlar kadar sabit düşünce: kafamızda ölümler. kimseye yakıştıramadığımız ölümler.
kolkola çıktığımız yollar ve düşüncesi bile kötü..
iyisi mi yaz gelsin..

Mart 04, 2008

bil istedim ki..

olmadı, olamadı..
seviyordum alabildiğine yetmedi.
birşeyler eksildi gitti içimde.
bitmesin, yitmesin isterdim ya.. ne garip korkulan oldu.
şimdi hissiyatın sıfıra inişi..aidiyetsizlik ve muğlak ruh halleri.

ha'di bakalım..

Şubat 27, 2008

ithafname

saatimi çıkardım, masaya koydum.
yorgundum, yine yeniden.
boynum ve sırtımda kronik bir ağrı.

dik durmayışımdan şikayetçi annem kadar bile halim yok benim.

oysa incelikler vardı..
arkadaşlık diye tabir edilen ilişkilerde en çok. es geçilen, karambole getirilen, yutulan ama hazmedilmeyen incelikler.. günden güne yozlaştığımız bir yerde yüzümüz arkaya, eskiye ve 'en güzeliydi' dediğimiz günlere dönük. ne garip hala inanamayışımız olanlara, açık ve aleni olanı reddedişimiz avanaklar gibi.
kavram karmaşası yaşayıp, kargaşaya getirilişimiz. ne yazık..algı sınırlarını artık kestiremediğimiz insanları, hatır gönül deyip geçirilen yıllara ithafen yanımızda taşımamız.ve en olmadık yerlerde artık eksildiklerini müteakiben de dibe vuruşlarını görüşümüz..
farkındalık bu. olması gerekenle olamayan arasındaki. beraber geçirilen zamanların artık marjinal faydayı dibe çektiği kanun kadar gerçek gözlerimize batan.

ekseriyetle can çekişen yanlarımız: altüst ilişkiler..

türettiklerimiz artık yoz, artık değersiz..
hıçkırarak akıttığımız safralar kadar gerçek ki
sandığımız kadar masum değil hiçbirimiz..



Şubat 24, 2008

düşün taşın..


Başka bir eve taşınmanın can sıkıcı yanlarından birincisi; koli aramak için civardaki tüm bakkalları sırayla gezmek..sonrasında anlam yüklediğin eşyaların tümünü yerinden kaldırıp paketlemek..vs.vs.

Resimleri, saatleri kaldırdım. çekmecelerden birini boşaltırken, yere düşen bir kaç parça kağıt, katlanmış dörde. korktum açmaya aslında ama merakıma yenildim sonra. okudum ve gittim geldim..

Şaşıyorum. meğer insan ne çok bağlanıyormuş evine, odasına, mutfağına. tuvaletin duvarındaki ize bile alışıyormuş. ona yüklediği anlamlara bile alışıyormuş, boşaltım seanslarında..nitekim hala aynı izi arıyor bünye, yeni evin banyosuna göz gezdirirken.

alışamamak, huzursuz uyanmak..kötü aslında arkanda ağlak bir balkona el sallarcasına uzaklaşmak.
yüklenip ne varsa? yeni bir başlangıç mı?
hayır aslında.

iç ses deneme bir ki..


-alt tarafı aynı sokağın başında başka bir eve taşınıyosun ulan! bu kadar abartıcak ne var?

-öyle deme lan.. ne günlerimiz geçti burda.

..daralttın beni içses. susucak mısın?


Şubat 10, 2008

tadı damakta



Sunlight bright upon my pillow
Lighter than an eiderdown
Will she let the weeping willow
Wind his branches round
Julia dream, dreamboat queen, queen of all my dreams
Every night I turn the light out
Waiting for the velvet bride
Will the scaly armadillo
Find me where I'm hiding
Julia dream, dreamboat queen, queen of all my dreams
Will the misty master break me
Will the key unlock my mind
Will the following footsteps catch me
Am I really dying
Julia dream, dreamboat queen, queen of all my dreams..

Şubat 01, 2008

gülüyor gibi yaptım.

tabiatı itibariyle doğallığı benimsemiş, kendine mal etmiş insanı hayatı boyunca en çok zorlayacak eylemsi gülüyor gibi yapmak.
zordur çünkü alışılagelmiş şen kahkahalarından uzaktır ve iç acıtır, burkulur bünye karşıdakini düşünürerek gülümserken. esasen tüm manasını yitirmiş bir eylemi, ince düşünce zanaatına kurban etmek ve bir garip ruh haline bürünerek maskeye değen yanları içeri daha da içeri tıkmak. maksat ortaya çıkarsa can yakacak olanları gizlemekse onlar zaten ortada ama birileri farkındalığın ötesinde bir yerde ve ötekiler hala farketme yetisinden bir haber.

Ocak 18, 2008

güzellik

bir arkadaşın olması, onun da bir arkadaşının olması, böyle voltran kurup çıkan helezonla kaynaşıverip de. plansız olunca güzel oluyor abi yeaa meaa tribine girmeyeceğim, planlı olunca da gayet güzel oluyormuş pek ala. =) mekan da tanıdık olunca ayrı güzel oluyormuş hani. listeye parça koymalar, son birayı bedavaya getirmeler..

İstiklal'de tralala laa deyip çoşumsu koşan üç tip, biraz önce cihangirdeydik ne kadar da eğlendik, sen ben o. entel dantel eğlendik..eş-dost olabilmek güzel şey velhasıl. sırtını dayayıp içebilmek, üzük kalınca gözler kahkaha koparabilmek güzel. bunların hepsini blackwater park çalarken yazabilmek ayrı güzel. görünen o ki ben de pek güzelleşmişim kendimden şüphe ettim sevgi pıtırcığımıyım neyim..(iki noktanın güzelliği bambaşkadır. aradadır, gridir. nitekim nokta gibi sonuca varmaz, üç nokta gibi de uzamaz. belirsizdir ve pide kadar önemlidir=)




en dipte bir not;

emosal tribalde hatun kısmı tedavülden kalksın yalnız. yada hepsini bir yere toplayıp orada besleyelim. göz makyajı akmasın, krepe yapılmasın saçlar, önler yapışmasın alna, eşşek yalamış gibi. yakışmıyor gençler! hayır sizin atalarınız da böyle değildi ki kime çektiniz bilmem..