Şubat 27, 2008

ithafname

saatimi çıkardım, masaya koydum.
yorgundum, yine yeniden.
boynum ve sırtımda kronik bir ağrı.

dik durmayışımdan şikayetçi annem kadar bile halim yok benim.

oysa incelikler vardı..
arkadaşlık diye tabir edilen ilişkilerde en çok. es geçilen, karambole getirilen, yutulan ama hazmedilmeyen incelikler.. günden güne yozlaştığımız bir yerde yüzümüz arkaya, eskiye ve 'en güzeliydi' dediğimiz günlere dönük. ne garip hala inanamayışımız olanlara, açık ve aleni olanı reddedişimiz avanaklar gibi.
kavram karmaşası yaşayıp, kargaşaya getirilişimiz. ne yazık..algı sınırlarını artık kestiremediğimiz insanları, hatır gönül deyip geçirilen yıllara ithafen yanımızda taşımamız.ve en olmadık yerlerde artık eksildiklerini müteakiben de dibe vuruşlarını görüşümüz..
farkındalık bu. olması gerekenle olamayan arasındaki. beraber geçirilen zamanların artık marjinal faydayı dibe çektiği kanun kadar gerçek gözlerimize batan.

ekseriyetle can çekişen yanlarımız: altüst ilişkiler..

türettiklerimiz artık yoz, artık değersiz..
hıçkırarak akıttığımız safralar kadar gerçek ki
sandığımız kadar masum değil hiçbirimiz..



Şubat 24, 2008

düşün taşın..


Başka bir eve taşınmanın can sıkıcı yanlarından birincisi; koli aramak için civardaki tüm bakkalları sırayla gezmek..sonrasında anlam yüklediğin eşyaların tümünü yerinden kaldırıp paketlemek..vs.vs.

Resimleri, saatleri kaldırdım. çekmecelerden birini boşaltırken, yere düşen bir kaç parça kağıt, katlanmış dörde. korktum açmaya aslında ama merakıma yenildim sonra. okudum ve gittim geldim..

Şaşıyorum. meğer insan ne çok bağlanıyormuş evine, odasına, mutfağına. tuvaletin duvarındaki ize bile alışıyormuş. ona yüklediği anlamlara bile alışıyormuş, boşaltım seanslarında..nitekim hala aynı izi arıyor bünye, yeni evin banyosuna göz gezdirirken.

alışamamak, huzursuz uyanmak..kötü aslında arkanda ağlak bir balkona el sallarcasına uzaklaşmak.
yüklenip ne varsa? yeni bir başlangıç mı?
hayır aslında.

iç ses deneme bir ki..


-alt tarafı aynı sokağın başında başka bir eve taşınıyosun ulan! bu kadar abartıcak ne var?

-öyle deme lan.. ne günlerimiz geçti burda.

..daralttın beni içses. susucak mısın?


Şubat 10, 2008

tadı damakta



Sunlight bright upon my pillow
Lighter than an eiderdown
Will she let the weeping willow
Wind his branches round
Julia dream, dreamboat queen, queen of all my dreams
Every night I turn the light out
Waiting for the velvet bride
Will the scaly armadillo
Find me where I'm hiding
Julia dream, dreamboat queen, queen of all my dreams
Will the misty master break me
Will the key unlock my mind
Will the following footsteps catch me
Am I really dying
Julia dream, dreamboat queen, queen of all my dreams..

Şubat 01, 2008

gülüyor gibi yaptım.

tabiatı itibariyle doğallığı benimsemiş, kendine mal etmiş insanı hayatı boyunca en çok zorlayacak eylemsi gülüyor gibi yapmak.
zordur çünkü alışılagelmiş şen kahkahalarından uzaktır ve iç acıtır, burkulur bünye karşıdakini düşünürerek gülümserken. esasen tüm manasını yitirmiş bir eylemi, ince düşünce zanaatına kurban etmek ve bir garip ruh haline bürünerek maskeye değen yanları içeri daha da içeri tıkmak. maksat ortaya çıkarsa can yakacak olanları gizlemekse onlar zaten ortada ama birileri farkındalığın ötesinde bir yerde ve ötekiler hala farketme yetisinden bir haber.

Ocak 18, 2008

güzellik

bir arkadaşın olması, onun da bir arkadaşının olması, böyle voltran kurup çıkan helezonla kaynaşıverip de. plansız olunca güzel oluyor abi yeaa meaa tribine girmeyeceğim, planlı olunca da gayet güzel oluyormuş pek ala. =) mekan da tanıdık olunca ayrı güzel oluyormuş hani. listeye parça koymalar, son birayı bedavaya getirmeler..

İstiklal'de tralala laa deyip çoşumsu koşan üç tip, biraz önce cihangirdeydik ne kadar da eğlendik, sen ben o. entel dantel eğlendik..eş-dost olabilmek güzel şey velhasıl. sırtını dayayıp içebilmek, üzük kalınca gözler kahkaha koparabilmek güzel. bunların hepsini blackwater park çalarken yazabilmek ayrı güzel. görünen o ki ben de pek güzelleşmişim kendimden şüphe ettim sevgi pıtırcığımıyım neyim..(iki noktanın güzelliği bambaşkadır. aradadır, gridir. nitekim nokta gibi sonuca varmaz, üç nokta gibi de uzamaz. belirsizdir ve pide kadar önemlidir=)




en dipte bir not;

emosal tribalde hatun kısmı tedavülden kalksın yalnız. yada hepsini bir yere toplayıp orada besleyelim. göz makyajı akmasın, krepe yapılmasın saçlar, önler yapışmasın alna, eşşek yalamış gibi. yakışmıyor gençler! hayır sizin atalarınız da böyle değildi ki kime çektiniz bilmem..

Ocak 12, 2008

huzur


kahvaltı, günün en anlamlı öğünü. ev dolu eş dost. ve çay demlemeye çalışarak uyanırken dünden kalan demi temizlemek ne zor gelir bünyeye. zaten bir çay bir de makyaj dünden kalma olunca can sıkıyor. demi kalıp gibi şak diye boşaltmak kolay da makyaj hiç bi zaman tam olarak temizlenmiyor. vardır elbet sebebi diyor takılmıyorum. bugün düz yaşayacağım. en nihayetinde insansı yanlarıma ulaştım bu sabah. arınmışım uyurken susturmuşum ne varsa. var birşey var. ne ama? takılmıyorum. bugün düz yaşayacağım.

Ocak 11, 2008

çaydanlık


bugün burada ne için toplanıp da koltukta birşeyler zırvalama derdindeyim bilmiyorum.
bir garip duygu karmaşasındayım; ellerim buz ve en çok içinde uyuyabileceğim alelade bir akşamın odaya sinen ışık kırıntıları güneşten kalan. dünden kalma bir gülümseme yanakları coşturan ve koşarak gidiyorum ki mutfağa çaydanlık yanmak üzere, şaşıyorum kendime, dalgınlığıma. neyseki hala koku alabiliyorum tam anlamıyla burada olamasam da.
bir gün yolda yürüyordum, verdiğim kararların üzerinden geçerek tek tek...değişen benmişim diye düşünürken anladım ki esasen tüm gerçekliğiyle bir hayatı yaşamak için dönüşen şeylerdenmişim. neresindeydim ve karşıma çıkanlar da neyin nesiydi? otobüsün birinde, elinde sıkı sıkıya tuttuğu poşete ve yüzüne oturan çizgiler birşeylerin iadesi birine baktım uzun uzadıya. kimbilir neyin derdine düşmüştü. ne kadar da çok anlam yüklüyordum herşeye. gereksizdi bir aşkı dolu dolu yaşamak, ne demiştim bi tarihte oysa ki taraflar eşit her tükenişin eşiğinde. ve tükenişler en çok ses sistemi dandik bir eski televizyonun zap yaparken insanı koltukta hoplatması kadar ani olmasa.
sanırım bugünü de bitirdim. ve sadece düşündüm, bakkaldan ekmek almak harici bi eylemde bulunmayarak. ellerim hala buz.